مدتی بود از سلسله پست های دایرة المعارف ننوشته بودیم گفتیم ملت را مستفیض کنیم!


*   هر کارمند اداری یک ماه در سال (30 روز کاری) مرخصی استحقاقی دارد که میتواند از آن (با موافقت رئیسش) استفاده کند. قسمت کارگزینی در پایان سال تعداد روزهای مرخصی که هر کارمند استفاده کرده است را (بر اساس برگه های مرخصی) تعیین میکند و با احتساب ذخیره مرخصی سال های قبل، میزان مانده مرخصی فرد تعیین میشود. اگر فرد از مرخصی خود استفاده نکند به سال بعد منتقل میشود و همینجور میتواند هی ذخیره کند و در سال آخر خدمت (موقع بازنشستگی) یکجا از آنها استفاده کند یا به جایش پولش را بگیرد!

نکته:

1. کارکنان قراردادی و اعضای هیئت علمی دانشگاه ها نمیتوانند ذخیره مرخصی داشته باشند.

2. کارکنان پیمانی فقط میتوانند 15 روز ذخیره مرخصی داشته باشند. (مانده مرخصی بیش از آن خواهد سوخت و به سال بعد منتقل نخواهد شد.)


*   حداکثر مرخصی استعلاجی 4 ماه در سال است. مرخصی زایمان 6 ماه است. حداکثر مرخصی بدون حقوق برای هر کارمند، 3 سال در کل سنوات خدمت است.

نکته:

3. در حین مرخصی بدون حقوق، حق بیمه برای کارمند واریز نمیشود.

4. کارکنان طرحی (طرح خدمات نیروی انسانی) نمیتوانند مرخصی بدون حقوق داشته باشند ولی میتوانند گواهی موقت پایان طرح بگیرند و پس از آنکه مشکلشان حل شد برگردند و ادامه طرحشان را بگذرانند.


*   عیدی دو برابر حق سنوات است.

*   واحدهای دولتی مجازند 5% از کل درآمدشان را هر جور که میخواهند خرج کنند و دیوان محاسبات از این بابت آنها را بازخواست نخواهد کرد. به شرطی که در جای مجاز خرج کرده باشند.

*   10% حقوق کارکنان، به عنوان حق بیمه (سهم کارمند) از آنها کسر و به حساب سازمان تامین اجتماعی واریز میشود. سه برابر آن مبلغ (یعنی 30% حقوق) را اداره یا سازمان به عنوان حق بیمه سهم کارفرما پرداخت میکند.

نکته:

5. به جهت کمک به علم و این حرفها، وزارت آموزش و پرورش و دانشگاهها حق بیمه سهم کارفرما را پرداخت نمیکنند. این مبالغ از اعتبارات متمرکز دولت از وزارت رفاه، پرداخت میشوند.




شعر نوشت مربوطه:

پدرم گفت اداری نشوید     اسب وابسته به گاری نشوید

در ادارات کسی کس نشود    تا که وابسته به نا کس نشود

چو فراموش شد حرف پدرم    تا بناگوش کله رفت سرم

کارمندی چو مرا شد پیشه     تیشه عمر زدم بر ریشه

سوختم شعله شدم دود شدم    بعد خاکستر و نابود شدم

پسرم حرف پدر را بشنو     تو به راهی که پدر رفت مرو

نراقی