مالیات بر ارزش افزوده از آبونمان در قبض برق!

شرکت توزیع برق، پول برق مصرفی ما را از ما می گیرد که البته اعتراضی نداریم و پرداخت می کنیم.

حق اشتراک (آبونمان) از ما می گیرد که به آن هم اعتراضی نداریم. لازم به توضیح است حتی اگر برق مصرف نکنیم باز هم باید حق اشتراک آن را بپردازیم. این هم صحیح.

عوارض برق هم از ما می گیرد که طبق قانون از سال 1392 به قبض ها اضافه شده است و اعتراضی نداریم. توضیحات بیشتر در مورد عوارض برق را اینجا می توانید بخوانید.

9% مالیات بر ارزش افزوده هم از ما می گیرد چون برق مصرف می کنیم، مالیات مصرف مان را هم طبق قانون (معادل 9%) پرداخت می کنیم.

شرکت برق از آبونمانی که از ما می گیرد، مالیات می گیرد! یعنی نحوه محاسبه به این صورت است:

(مبلغ برق مصرفی + آبونمان) ضرب در 9% مالیات بر ارزش افزوده.

یعنی اگر 8000 تومان پول برق مصرفی باشد و 2000 تومان هزینه آبونمان، مجموع آنها می شود 10 هزار تومان که مالیات بر ارزش افزوده آن (9%) می شود 900 تومان. پس مبلغ پرداختی می شود 10900 تومان. که البته عوارض برق هم باید به آن اضافه شود.

 

سوال این است که آیا این کار درست است؟

 

باید بگوییم بلی. درست است. آبونمان یا حق اشتراک هم نوعی مصرف است و مشمول مالیات بر ارزش افزوده می شود.

 

مبلغ آبونمان برق در سال جاری (1396) برابر با 1980 تومان است که 9% آن می شود 178.2 تومان. این مبلغ در هر قبض تکرار می شود که 6 بار در سال است یعنی می شود 1069.2 تومان برای هر کنتور برق در هر سال.

با توجه به اینکه تعداد مشترکین (تعداد کنتورهای کل کشور) تا پایان دی ماه 1395، 33 میلیون و 689 هزار کنتور بوده (لینک خبر)، بدون در نظر گرفتن افزایش تعداد مشترکین در این 8 ماه گذشته، با ضرب تعداد مشترکین در آن مبلغ 1069 تومان برای هر کنتور، می شود اینکه شرکت توانیر سالانه بیش از 36 میلیارد تومان از طریق همین مالیات بر ارزش افزوده بر آبونمان می گیرد.

مرگ یهویی یا مدت دار؟!

کلاً آدم ها به دو صورت می میرند.

بعضی ها یهویی می میرند بی آنکه فرصتی باشد برای خداحافظی با عزیزان. اینها کلی کار دارند که ناتمام می ماند. ولی در عوض یهو می میرند و همه چیز تمام می شود بی آنکه خیلی درد بِکِشند یا به پوچی دنیا برسند. همه چیز یهو اتفاق می افتد و تمام.

بعضی ها هم مریض می شوند و پس از مدتی می میرند. اینها معمولاً درد ناشی از بیماری (و در بیشتر موارد درد ناشی از درمان) را تحمل می کنند. به پوچی دنیا می اندیشند و به عمری که سپری کرده اند؛ به خاطرات تلخ و شیرین شان. ولی در عوض این فرصت را دارند که قبل از رفتن، کارهای ناتمام خود را تمام کنند، دوستان و آشنایان خود را ببینند و با عزیزان خود خداحافظی کنند.

 

اینجانب دراز بی خاصیت اگر بخواهم مرگ خود را انتخاب کنم ترجیح می دهم مرگم مدت دار باشد از نوع کوتاه مدت! شما چطور؟

 

نیمچه مربوط نوشت:

پشت بعضی کامیون ها می نویسند: یالان دنیا (=دنیای دروغین و پوچ!)

 

بعداً نوشت تکمیلی:

در بعضی کشورها این حق را برای افراد قائل هستند که هر زمان که بخواهد به زندگی خودش خاتمه بدهد (معمولاً در مورد بیماران لاعلاج مثل سرطان). یک مهمانی خداحافظی می گیرد، با عزیزانش گودبای می کند و میرود خودش را به بیمارستان مورد نظر معرفی می کند. یک آمپول تزریق می کنند می خوابد و دیگر بیدار نمی شود. در بعضی موارد هم مرگ خودخواسته به صورت قطع درمان یا قطع دستگاه های حمایتی یا قطع اکسیژن انجام می شود. مرگ خودخواسته یا اتانازی (Euthanasia) همیشه با بحث های اخلاقی (تقریباً در همه کشورها) همراه بوده است.

نیم واحد هلو شناسی- تشخیص هلوی رسیده از کال

نیم واحد درس هلوشناسی در پایان ترم تابستان، اگرچه اکنون کمی دیر است و تابستان به انتها نزدیک است و هلوها رو به اتمام، خالی از لطف نیست.

دانشگاه مربوطه: میوه فروشی های سراسر کشور 

درس: هلو شناسی

تعداد واحد: 0.5

استاد مربوطه: دراز بی خاصیت

 

سوال: معیار و ملاک تشخیص هلوی رسیده از هلوی کال و نارس چیست؟

پاسخ: میوه ی هلو زمانی رسیده است که هیچ جایی از آن سبز نباشد!

نکته انحرافی: رنگ قرمز هیچ نقشی در تعیین میزان رسیدگی هلو ندارد! و فقط نشان دهنده ی میزان مواجهه آن میوه با آفتاب است.

 

میوه هلو زمانی رسیده است که رنگ سبز جای خود را به رنگ سفید داده باشد!  یعنی اگر یک میوه هلو دیدید که در آن، قسمت هایی که قرمز نیستند، به جای سبز، سفید هستند آن هلو رسیده است. بخورید نوش جان.

 

بعداً نوشت تکمیلی:

1. هلوهای درشت معمولاً خوشمزه تر از هلوهای ریز همان نژاد هستند. نکته: بعضی نژادهای هلو درشت تر از نژادهای دیگر هستند. منظور ما در اینجا مقایسه هلوی درشت با هلوهای دیگر از همان نژاد است؛ نه نژاد دیگر.

2. هلوی درختان جوان همیشه خوشمزه تر از درختان پیر از همان نژاد است. هرچه درخت کوچکتر، هلو خوشمزه تر.

3. هلوهای نوک شاخه ها، مخصوصاً شاخه های بالای بالای درخت خوشمزه تر از بقیه هلوهای همان درخت هستند!

4. هلویی که قسمت بیشتری از آن قرمز باشد خوشمزه تر از بقیه هلوهای همان نژاد است چون بیشتر در مقابل آفتاب بوده.