همه سیاستمداران (احتمالاً در همه کشورها) دوست دارند کارهایی بکنند که با نام آنها ماندگار شود؛ مثلاً در ایران نام مسکن مهر همواره با نام آقای احمدی نژاد ذکر می شود و خواهد شد. سیاستمداران به دو دلیل اینچنین علاقه ای دارند: یک پرستیژ جمعی که بعداً بگویند من فلان کار را کردم؛ و دلیل دوم یک جور آرامش فردی که برمیگردد به تمایل انسانها به جاودانگی یعنی آدم ها به طور کلی (چون نمی توانند خودشان جاودانه باشند) دوست دارند کارها و آثارشان جاودانه بماند.

این طرح ها از کجا می آیند؟

اگرچه بعضی وقت ها یک سیاستمدار یا مشاورانش طرح های جدیدی ارائه می کنند، ولی در اکثر مواقع طرح ها از قبل وجود دارند و سیاستمدار مورد نظر می آید آن طرح موجود را اجرا می کند. البته سیاستمداران هنگام اجرای طرح هایی که از قبل وجود دارند، گاهی تغییراتی در محتوا و معمولاً تغییراتی در نام طرح ایجاد می کنند.

مثلاً طرح پرداخت نقدی یارانه به مردم از قبل وجود داشت و آقای احمدی نژاد آمد نام آن را گذاشت "هدفمندسازی یارانه ها" و آن را اجرا کرد. یا طرح بیمه همگانی مردم (بیمه سلامت رایگان) از قبل وجود داشت و آقای روحانی آن را اجرا کرد. حتی در مورد طرح تحول سلامت، بیشتر اجزای طرح از قبل وجود داشتند مثل کاهش میزان سزارین، کاهش میزان پرداختی مردم و ... . در دولت روحانی این طرح ها یکجا جمع شد و نام آن را "طرح تحول سلامت" گذاشتند و اجرا شد.

اما معجزه یک سیاستمدار چیست؟

معجزه یک سیاستمدار، تغییر نام طرح های قبلی نیست! حتی ارائه طرح های جدید هم نیست! به نظر من معجزه یک سیاستمدار این است که بتواند آن طرح را به مرحله اجرا در بیاورد. اینکه از بین تعداد بسیار زیاد طرح ها، یک سیاستمدار بیاید یک طرح را انتخاب کند و موانع سر راه آن را برطرف کند، تنها معجزه ای است که یک سیاستمدار می تواند به آن افتخار کند!

اینکه دولت آقای روحانی توانست با اختصاص مبالغ بسیار هنگفتی به بهداشت و درمان، باعث شد میزان پرداختی مردم در بیمارستان ها به طور چشمگیری کاهش پیدا کند، این معجزه بود. وگرنه چندین سال بود که همه میگفتند هزینه های درمان سنگین است و ... . هنرِ دولت روحانی بود که این طرح را اجرا کرد. البته این را هم بگوییم که اجرای آن بی نقص نبوده.